Anekdote 01 (Antwerpen - leisteen en dokken)
Bij het vijfde stationnetje vanaf Roosendaal, waar de trein net voorbij de bosrand is gekomen, staan er verspreid in het landschap een paar van die typische Vlaamse huizen. Smalle huizen zonder ramen in de zijgevels. Zijgevels, die met ruitvormig leisteen zijn bekleed. Het lijkt alsof de huizen aan een rijtje hebben toebehoort, waarbij de rest is gesloopt. Of is elk individueel huis bewust zo gebouwd, dat je er altijd nog een rijtje van kan maken?
Hoe zou het eruit zien, als juist de voor- en achterkant van het huisje met leisteen zijn bekleed, terwijl de zijkanten enkele kleine ramen hebben…, ja en een deur? Alsof de realiteit nog niet bizar genoeg is…
De aansluiting met de intercity naar Antwerpen was goed, maar ik heb toch even gewacht op de stoptrein. Door het tempo van de stoptrein heb ik meer kans op oog voor detail, kan ik beter zien hoe de wereld er hier uitziet. En er is nog een reden voor de stoptrein: ik kan eindelijk eens uitstappen bij het station Antwerpen Noorderdokken, waar ik wel vaker voorbij geraasd ben.
Ik ben de enige passagier die er uitstapt. Mijn hemel, hoe veel kunstwerken zullen hier ontstaan? Deze sfeer, dit gevoel… en die prachtige naam van het treinstation: Antwerpen Noorderdokken, pure poëzie.
Was het hier dat mijn idee ontstond voor het viaduct dat nergens overheen gaat? Ik moet het nog steeds bouwen.