Anekdote 02 (Utrecht - Overvecht)
Utrecht. De stad waar ik niet woon maar wel een fiets heb. Als je in een stad een fiets hebt, is die stad ook een beetje van jou, vind ik. Ik fiets door de wijk Overvecht aan de Noordkant van de stad. Ondanks de kunststof platen in limoengroen en oudroze, die de ijverige woningcorporatie er tegenaan heeft geplakt, zijn de flatgebouwen hier grijs. Ze beantwoorden meer aan de Oostblok-sfeer dan exemplaren die ik in Bratislava heb gezien. Misschien omdat het hier nu wel bewolkt is, wie zal het zeggen.
De gebouwen intrigeren me weer. Ze zijn groot en alom tegenwoordig, maar de huizen erin zijn klein. Nietige onderdeeltjes van het systeem dat flatgebouw heet.
Ik fiets langs het vijfde identieke flatgebouw in een reeks. Mijn aandacht wordt getrokken de woning op de 7e, nee 8e verdieping, het 3e huis van links. Het fluistert iets als: “Ik wil eruit…!”. Ik word meteen enthousiast. JA, dat doen we! We slopen de rest van het gebouw, en alleen dit huis mag achterblijven, met nog een paar andere misschien. Ontsnappen aan het collectieve harnas. Zweven... Armzalige flatwoning wordt luchtkasteel.