Anekdote 05 (Motregen en driedimensionale photoshop)
Motregen en driedimensionale photoshop
Mijn tas hangt dan weer op m’n rug, dan weer aan m’n zij. Hij is eigenlijk te zwaar om zo mee te fietsen. Het is januari en er is een on-winterse motregen. Motregen? In elk geval een hoge luchtvochtigheid.
De lange lange rechte weg voert langs de bosrand. Aan de andere kant van de weg zijn flats in een lange rij. Slechts vier hoog, niet hoger. Het is alsof ze hier niet echt staan. Ze ZIJN er wel, maar ze zijn hier per ongeluk terecht gekomen of zo. Weggenomen uit een grotere stad 3.780 kilometer in oostelijke richting, en dan hier geplaatst. Aan de bosrand. Of kunnen ze tegenwoordig al driedimensionaal photoshoppen?
Misschien moet ik even afstappen, zo’n voetpad op en dan even aanraken. Controleren of het wel echt is… Maar ik heb haast, dus fiets door. En er is nog een voordeel: nu is de illusie er nog steeds.
(maar ik moet nog wel een keer terug, als het er van komt…)